Trainingskamp Den Hoorn 1

Met een strakke planning op zak doken 44 mannen en 1 vrouw op zaterdag 7 januari om 3.15 uur de bus in. Gezien het tijdstip was de één op dat moment wat enthousiaster dan de ander. De tocht naar Schiphol verliep vlotjes, de spullen waren snel ingeleverd, de security was deze dag op orde en zo hadden we ineens anderhalf uur te overbruggen tot boarding-time. In tegenstelling tot andere jaren kwamen we weinig andere voetbalteams tegen. De rij bij de koffietent was lang, maar we hadden toch alle tijd. Geen stress. Onze ochtendwandeling naar de verste gate die ze hadden kunnen vinden, was lekker om de beentjes nog even te strekken voor onze vlucht van 2 uur en 45 minuten richting Sevilla. Volgens schema begon de landing. Maar toen… De wielen stonden bijna aan de grond en op dat moment maakte gezagvoerder Spruijt er een luchtshow van met een stijging die je vaak alleen in films ziet. De landing werd afgebroken in verband met de enorme mist en we vlogen door naar vliegveld Jerez, een minuut of 20 verderop. Daar moest bijgetankt en gewacht worden tot de mist in Sevilla was opgetrokken. Gelukkig viel het mee en konden we een uurtje of 2 later dan gepland de grond van Sevilla betreden. Door de mist was waarschijnlijk ook al het personeel thuis gebleven, want ondanks het feit dat we het enige arriverende toestel waren, duurde het bijna een uur tot we onze spullen hadden. Eindelijk konden we ons melden bij de reisleidster ter plekke, Dorien, die ons naar de bus en het hotel begeleidde.

Zoals gemeld hadden we een strakke planning, maar de eerste kink in de kabel was natuurlijk al daar. De geplande fietstocht moest een uurtje uitgesteld worden, zodat we eerst van een gezonde Spaanse lunch konden genieten. Dat smaakte… Na een korte wandeling arriveerden we bij Baja Bikes, de fietstochtenboer, en werden we in 3 groepen opgesplitst. Op de fiets gingen we de toeristische pareltjes van Sevilla ontdekken. Helaas lukte dat niet voor iedereen. Er was een fiets waar iets mis mee leek te zijn en het leek de berijder ervan al snel beter om geen risico’s te nemen. Gelukkig waren er een aantal anderen die hem niet aan zijn lot over wilden laten en zij besloten hem op te vangen. Ze dachten dat Cruzcampo het Spaanse woord voor fietszaak is en bij het eerste bord dat ze zagen gingen ze informeren of er iets aan de fiets gedaan kon worden. Gelukkig bleek na een uurtje al dat het niets ernstigs was. En zo konden ze toch hun weg zonder problemen vervolgen. De volledige tocht leidde het grootste deel van het gezelschap langs alle highlights, zoals de kathedraal, La Giralda, diverse historisch belangrijke en architectonisch indrukwekkende gebouwen en door het gigantische Maria Luisapark met onder andere het Plaza de Espana. Uiteindelijk arriveerden alle 45 fietsen weer heelhuids bij de fietsenboer. Toen was het tijd om wat te nuttigen op een terrasje, voordat het diner van start ging. De groep verspreidde zich enigszins, maar iedereen zat op tijd in de dinerzaal van het hotel. Na dit buffet kon iedereen zich wat opfrissen en vervolgens verdwenen er zo’n 15 taxi’s het centrum in. De onderlinge communicatie was door omstandigheden wat rommelig verlopen, waardoor je op zo’n 10 plekken in Sevilla mensen uit Den Hoorn tegen kon komen. Met de hedendaagse ter beschikking staande communicatiemiddelen lukte het toch om, hoewel wat later op de avond, te hergroeperen. Het werd geen flamenco-avond…

Om 10 uur verscheen iedereen weer aan het ontbijt, de één wat okselfrisser dan de ander. Het bomvolle programma vermeldde een wandeltocht richting het centrum. In een moordend tempo werden de smalle straatjes van Sevilla ontdekt. Na het bereiken van het eindpunt was iedereen vrij om op geheel eigen wijze bij te komen. Gelukkig was het prima terrasweer. We moesten wel op tijd terug zijn bij het hotel, want de volgende activiteit diende zich al weer aan, de kraker van de Primera Division, Sevilla tegen Getafe. Ons hotel lag naast het stadion. In de hotellobby was het gezellig druk, omdat veel fans zich daar verzamelden. We liepen een kwartier voor het begin naar het stadion, moesten daarin nog een behoorlijk eind klimmen en vielen met onze neus in de boter tijdens het zingen van het clublied door het gehele stadion. De sfeer was leuk, de wedstrijd zelf niet sprankelend en eindigde in 2-1 voor de thuisploeg. We konden dus 2x met het thuispubliek meejuichen. Sommigen van ons leken ook echt blij te zijn. Waarschijnlijk hadden ze hun koppie gebruikt en een betje gezet…

Na de wedstrijd stonden we binnen 10 minuten in het hotel voor ons avondmaal. Iedereen was na het eten wat makker dan de avond ervoor. Hier en daar werd een spelletje gespeeld met de wedstrijd van Barcelona op een groot scherm. Een deel zocht een sportbar op in de stad. Wat overigens niet helemaal meeviel. En een deel probeerde wat slaap in te halen van de lange eerste dag. Uiteindelijk lag een behoorlijk percentage van het gezelschap relatief vroeg op bed. De maandag stond het ontbijt wat eerder gepland, want de eerste werkdag van deze week was ook het moment van de eerste echte voetbaltraining. De mannen waren er wel aan toe om weer eens een bal te mogen raken. De sponsors zagen vanaf de tribune dat het goed zat en besloten de omgeving te verkennen. Althans, Dorien wees naar een barretje in de buurt waar een bakkie en aanverwante artikelen verkrijgbaar waren. Met een cafe con leche, americano en cana was het opnieuw goed vertoeven in Sevilla. Terug op het trainingscomplex waren Japanse toestanden waar te nemen. Alles werd netjes en keurig samen opgeruimd door de groep. Op naar de bus richting het hotel. Daar vertelde onze voorzitter Frank van Mil, onderbroken door wat stroomstoringen, wat meer over het reilen en zeilen van onze club. Hij gaf uitleg over het beleid, waar we als vereniging staan, waar we naar toe willen en wat er allemaal voor nodig is. Een indrukwekkend verhaal. Plezier, ambitie, recreatie, saamhorigheid. Alles komt samen. Een vereniging maak je met z’n allen en zo’n 400 vrijwilligers zorgen ervoor dat zo’n 1450 leden plezier kunnen hebben in het voetbalspelletje. Het is belangrijk dat iedereen zijn/haar steentje bijdraagt. Afsluitend met de Nieuw-Zeelandse haka konden we ons opmaken voor een lunch. Iedereen mocht dit naar eigen smaak invullen. Menig in trainingspak gehuld persoon zocht de snelle voedselzaken op, een deel de terrassen met authentieke Spaanse gerechten. Na al dit lekkers werd het tijd om in beweging te komen met de benenwagen. We liepen in een lange sliert een half uurtje richting de rivier de Guadalquivir, waar een Ibiza-achtige glazen boot op ons lag te wachten. Met z’n 657 km lengte is deze net iets te lang om in een middag volledig te bevaren. De kapitein navigeerde ons met de fluisterboot een paar honderd meter over het water. Een paar uurtjes en een lege koel/vrieskist later klonken de laatste Spotify-meezingers over het water en zetten we weer voet aan wal. Er was nog wat tijd voor een terrasje, voordat we aan moesten schuiven bij het diner in het hotel. Nadat alle blazen en magen gevuld waren kon de staf zich voorbereiden op de traditioneel door hen te organiseren pubquiz. Dit jaar had Carta overigens best mee gekund, want de ruimte had een open ingang zonder glazen wanden… Er waren 5 teams en na 5 rondes met pittige vragen stond voor 1 team de champagne klaar. Het team op de laatste plaats mocht voor het hele hotel een dansje doen. Gezien het feit dat de bar inmiddels ook door alle oude voorraden heen was, eindigde de avond. Sommigen gingen nog even rustig met anderen napraten op een kamer en anderen stapten gewoon in bed. De volgende dag moest een deel van de groep al vroeg op om richting het vliegveld te gaan. En ja hoor. Er zijn in Sevilla in een jaar tijd totaal 2 mistige dagen geweest, op onze heenweg en op de terugweg. Vertraging… Het grootste deel van de groep bleef echter een dag langer en de selectie mocht nog een keer aantreden op het trainingscomplex om de puntjes op de i te zetten. Na deze ochtendtraining was de middag vrij te besteden. In de avond was de selectie aan de beurt om spelletjes voor de hele groep te bedenken en een dansje te maken met het personeel van het hotel. Het was een gezellige afsluiter. De dag van vertrek begon met een groepsgesprek en tot het uitcheckmoment kon ieder zich naar eigen inzicht vermaken. Moe, een ervaring rijker en met de neuzen dezelfde kant op eindigde het trainingskamp 2023. JBteDH